08. Bad timing.

Mam kolegę, którego znam od liceum. Napisałabym "Mam przyjaciela...", ale nie rozmawiamy od jakichś dwóch lat, kiedy to poznał kilka lat od siebie młodszą dziewczynę i ona uznała mnie za zagrożenie. Tak bywa. Nie chcę pisać o żalu do niej, chcę pisać o uczuciu do niego. Byliśmy świetnymi kumplami od samego początku, związałam się z jego kolegą, potem on zakochał się w mojej przyjaciółce z dzieciństwa... Był czas, kiedy przechodząc kryzys w swoim związku, zakochałam się w nim... Tak po prostu, z dnia na dzień. Gdy zdałam sobie z tego sprawę, racjonalnie odsunęłam go od siebie na kilka tygodni, żeby ochłonąć i zdusić to zauroczenie w zarodku. Udało się, nadal kochałam swojego partnera, przetrwałam to. Mijały lata, randkowaliśmy z innymi, zawsze mając w sobie nawzajem wsparcie, czasem wychodziliśmy do kina, na spacer, na rolki. Zawsze była między nami chemia, choć nigdy żadne nie wypowiedziało tego na głos. Teraz jesteśmy daleko od siebie, ja jakiś czas temu przeszłam zawód miłosny, on w przyszłym roku bierze ślub. Pewnie nie będę na nim gościem (nie wiem, czy w ogóle chciałabym tam być) i pewnie dobrze mu w jego życiu i pewnie nigdy nie było nam dane przeżyć "coś więcej", ale nieraz nachodzą mnie myśli, "co by było, gdyby...". Co by było, gdybym zakorzeniła się w jego rzeczywistości na tyle głęboko, że nie chciałby mnie usunąć ze swojego życia, gdybyśmy któregoś wieczoru, gdy za dużo wypiliśmy, nie odsunęli się od siebie na bezpieczną odległość, gdybyśmy mieli odwagę powiedzieć sobie, z czym walczyliśmy. Tak się nie stało i chcę wierzyć, że nasze drogi biegną w dobrze obranym kierunku, choć tak daleko od siebie.