Jesień zawsze
nastraja nas tak bardzo nostalgicznie. Mamy awersję do pracy, do porannego
wstawania, do jakiejkolwiek aktywności. Osobiście obwiniam za to zbyt krótkie,
pochmurne, deszczowe dni. Po okresie pięknej złotej jesieni, poranki witają nas
mgłą i chłodem. Mówi się o jesiennej depresji, choć ja słowa
"depresja" wolę nie nadużywać, faktem jednak jest, że samopoczucie
moje nie jest najlepsze o tej porze roku, czasem wszystko jest po prostu źle:
kafelki o 6 rano są takie zimne, a ja muszę wstać; zanim z kranu poleci ciepła
woda, leci zimna, a przecież tego nie lubię, patrzę w lustro, a włosy się nie
chcą za diabła ułożyć w żaden akceptowalny sposób, otwieram szafę i ... zanim
się jeszcze ubiorę, już nie mam ochoty na nic. A co dopiero wyjść z domu, przeżyć
osiem godzin pracy... To taka niemoc. Leżę sobie czasem wieczorem w kokonie z
ciepłego koca, ogrzewam się dodatkowo laptopem i wspominam, co było kiedyś,
kiedy wydawało mi się "lepszym kiedyś". Wtedy nawet jesienna szaruga
mi nie przeszkadzała. Starzeję się emocjonalnie. Nie wystarczy już rano
pomyśleć o czymś pozytywnym, żeby dzień nabrał weselszych barw. Teraz potrzeba
mi raczej potrójnej tęczy na bezchmurnym niebie. Moje niebo widziało ślad po
jednej jakiś czas temu, ale kiedy to było, już nie pamiętam.
 |
| źródło: http://craciun.deviantart.com/art/Grey-world-290291168 |
Mam kolegę,
którego znam od liceum. Napisałabym "Mam przyjaciela...", ale nie
rozmawiamy od jakichś dwóch lat, kiedy to poznał kilka lat od siebie młodszą
dziewczynę i ona uznała mnie za zagrożenie. Tak bywa. Nie chcę pisać o żalu do
niej, chcę pisać o uczuciu do niego. Byliśmy świetnymi kumplami od samego
początku, związałam się z jego kolegą, potem on zakochał się w mojej
przyjaciółce z dzieciństwa... Był czas, kiedy przechodząc kryzys w swoim
związku, zakochałam się w nim... Tak po prostu, z dnia na dzień. Gdy zdałam
sobie z tego sprawę, racjonalnie odsunęłam go od siebie na kilka tygodni, żeby
ochłonąć i zdusić to zauroczenie w zarodku. Udało się, nadal kochałam swojego
partnera, przetrwałam to. Mijały lata, randkowaliśmy z innymi, zawsze mając w
sobie nawzajem wsparcie, czasem wychodziliśmy do kina, na spacer, na rolki.
Zawsze była między nami chemia, choć nigdy żadne nie wypowiedziało tego na
głos. Teraz jesteśmy daleko od siebie, ja jakiś czas temu przeszłam zawód
miłosny, on w przyszłym roku bierze ślub. Pewnie nie będę na nim gościem (nie
wiem, czy w ogóle chciałabym tam być) i pewnie dobrze mu w jego życiu i pewnie
nigdy nie było nam dane przeżyć "coś więcej", ale nieraz nachodzą
mnie myśli, "co by było, gdyby...". Co by było, gdybym zakorzeniła
się w jego rzeczywistości na tyle głęboko, że nie chciałby mnie usunąć ze
swojego życia, gdybyśmy któregoś wieczoru, gdy za dużo wypiliśmy, nie odsunęli
się od siebie na bezpieczną odległość, gdybyśmy mieli odwagę powiedzieć sobie,
z czym walczyliśmy. Tak się nie stało i chcę wierzyć, że nasze drogi biegną w
dobrze obranym kierunku, choć tak daleko od siebie.
